PATOGRAFIA

W tym wpisie będzie trochę medycznej gadki. Robiłam porządki na blogu i zorientowałam się, że nie napisałam o turbo ważnej sprawie, czyli o moim dalszym leczeniu. A historia ciągnie się wytrwale już przeszło siedem lat i będzie ciągnąć prawdopodobnie, aż umrę.

Dni od 12 do 31 grudnia spędziłam w domu z rodziną z uśmiechem na twarzy. Nie robiłam wiele, wiadomo – mało widziałam, słabo mówiłam, niewiele pamiętałam – ale moje życie przestało ograniczać się do spania i patrzenia w ścianę, a to była bardzo przyjemna różnica. Miało być już tylko lepiej. Jakim cudem więc sylwestra 2018 roku spędziłam w szpitalu?

Rzecz, o której chcę powiedzieć, wydarzyła się w pewną marcową sobotę 2017 roku. Miałam wtedy 27 lat i absolutnie zero pojęcia, co mnie czeka. Czułam się fatalnie, ale myślałam, że to zwykłe przeciążenie organizmu. Rafał wyciągnął mnie na spacer („przewietrzysz się, będzie lepiej”). No. I zrobiło się gorzej.

W trakcie pobytu na neurologii żyłam na samym dole: gdy chciałam jeść – jadłam, gdy chciałam spać – spałam, tyle. Niby wiedziałam, że coś ze mną nie za bardzo i połączenia ze światem nie czułam, ale nie potrafiłam się do tego odnieść ani cokolwiek ze sobą zrobić. Wszystko działo się jakby obok.

30 listopada rano byłam w Kielcach. Siostra zaprowadziła mnie do poradni neurologicznej, w której od kilku lat leczyłam się z powodu migreny. Nie byłam umówiona na wizytę, ale na szczęście pan doktor zgodził się przyjął nas między pacjentami. Zamienił kilka zdań z siostrą, jako że ja bardzo nie nadawałam się do gadki i szybko poznał, że coś ze mną nie tak. Kilka godzin później leżałam już na neurologii.

Nie mogę powiedzieć po prostu „nie pamiętam”. Uczciwiej byłoby: jestem zawieszona między pamięcią a niepamięcią, w krainie wiecznej szarości, z rozmazanymi konturami i jakże irytującą świadomością własnej nieporadności.

Dni 24-29 listopada spędziłam w Krakowie pod opieką Rafała. To był taki czas sci-fi w moim życiu: alternatywna rzeczywistość, której, uwierz mi, nie chciałbyś odwiedzić.

Spacyfikowana terapią i lekami, choroba siedzi we mnie utajona, a i tak ciągle załazi mi za skórę; działa na mnie jak małe ciało obce i żywe, i wyjątkowo złośliwe. Niewidoczne gołym okiem, ale, cholera, jak wyczuwalne. Być może dlatego mam problem z myśleniem o sobie sprzed udaru w pierwszej osobie liczby pojedynczej.

W poprzednich wpisach opowiadałam o swoim udarze z drugiej ręki. I choć nie jestem w stanie odtworzyć wydarzeń tamtego dnia w spójnej, logicznej sekwencji, co do jednego momentu mam pewność.

Jak wiele zależy od interpretacji, przekonać się możesz najlepiej, gdy przydarza Ci się jeden z tych fundujących momentów, o którym w chwili wydarzania się nie masz pojęcia. Banalna sprawa: ktoś czegoś nie zobaczył, inny nie dopisał, trzeci podjął decyzję. Życie.