REHABILITACJA

„Coś jakby pamiętam, ale w sumie to nie wiem” stało się moją nową normą po udarze. Diagnoza: zespół amnestyczny i masywne zaburzenia pamięci długotrwałej. Chaos w życiu ogromny. Z czasem zaczęło się w tej głowie porządkować, ale nie dlatego, że pamięć mi wróciła. Nie. Po prostu ja coraz lepiej umiem w niepamiętanie.

Gdyby ktoś 22 listopada 2018 roku powiedział mi, że jutro moje życie trafi szlag i kilka kolejnych lat spędzę na nauce pisania, wyśmiałabym. Ha, los zaiste miewa okrutne poczucie humoru.

Teoretycy mówią o różnych rodzajach afazji – mi po udarze trafiła się amnestyczna, bezpośrednio związana z pamięcią. Jest raczej łagodna (w porównaniu do innych) i kapryśna – nigdy nie wiem, kiedy się ujawni. Lubi element zaskoczenia, więc idzie się z nią w przysłowiową kratkę.

Zaburzenia widzenia dały mi się poznać jako pierwsze. Ograniczały moje możliwości, wpływały na zachowanie i, co istotne, były widoczne z zewnątrz. Nie mogłam z nimi wiele zrobić, ale starałam się nie tracić nadziei, że kiedyś wzrok do mnie wróci.