WASZE HISTORIE

Staje się, gdy goli brodę, wciąga pończochy, zakłada biust, perukę, robi makijaż. Dzięki nim istnieje – nie tylko w głowie i dla najbliższych. Każdy jej coming out jest absurdalnie wręcz wyzywający, powiedziałbyś: kiczowaty, ale… musi taki być. Musi krzyczeć. To zrobiły jej lata wciskania się w tajemnicę. Bez krzyku Izabelli nie będzie.

Ta historia zaczęła się w 2024, ledwie rok po tym, jak Magda urodziła swoje drugie dziecko. Pojechała do szpitala na drobny zabieg, a po rutynowej tomografii poproszono ją do malutkiego pokoju, w którym – tak, dobrze zgadujecie – zawaliło jej się całe życie. Diagnoza: rak na praktycznie całym obszarze brzucha: zajęte jelita, drogi rodne, węzły chłonne. Operacja jak najszybciej.

Przegapiłam cyrk, jaki wydarzał się wokół niej w 2023 roku, ale dziś mówię i zachęcam do tego każdego, kto stał z boku, zajęty sobą i swoimi sprawami. Nawet jeśli sądzicie, że po co/ nie ma sensu – sens jest. Joanna ciągle walczy o sprawiedliwość, ma kilka spraw w toku, niedawno wygrała z policją. Pokażmy, że nie jest sama.

Udar mózgu przeżyła w wieku 50 lat. Zaczynam od udaru, ale to nie będzie tylko historia o udarze. Powiem szczerze: jej opowieść to dla mnie wyzwanie. Jest trudna, skomplikowana – uproszczę wiele (muszę) – ale spróbuję opowiedzieć.

Ada, podobnie jak ja, udar niedokrwienny mózgu przeżyła w wieku 28 lat. W momencie, gdy to się wydarzyło, była mamą dwójki maluszków: starszy Synek siedział w domu z Tatą, drugi – jeszcze nienarodzony – pod jej sercem.

Pierwszy film z cyklu PISANIE PO UDARZE. ROZMOWY hula po YouTubie. Ale jestem dumna! Droga do tego momentu była jednak kręta – w tym wpisie mówię, jak bardzo.

W ten wyjątkowy dzień powtarzamy wierszyki o zdrowiu, szczęściu i miłości, kupujemy prezenty, mówimy o trudzie i poświęceniu, ale – szczerze – czy rozumiemy, czy jesteśmy w stanie sobie wyobrazić, co kobieta musi przejść, by zostać matką?

Udar mózgu przeżyła w wieku 40 lat. 17 marca 2023 roku w środku nocy obudził ją silny ból głowy. Od piętnastu lat zmaga się z napadami migreny z aurą i, choć objawy tym razem były nieco inne, w pierwszej chwili pomyślała, że to po prostu kolejny atak. Jak się później okazało, udar mózgu był ledwie początkiem jej koszmaru.

Nieraz zasypiałam w jej rękach, przytulona do jej piersi. Słuchałam jej cichego, ciepłego głosu. To ona uczyła mnie opowiadać. Bohaterka tej historii – Jasia – jest moją babcią. Jest prawdopodobnie najskromniejszą i najbardziej doświadczoną przez życie osobą, którą znam. I którą szczerze podziwiam.

Słowo na M jest dobrze znane w społeczeństwie, ale czy ludzie nie znający migreny z własnego doświadczenia zdają sobie sprawę z tego, na czym ta choroba tak naprawdę polega? Czy wiedzą, że migrena i ból głowy to nie jest jedno i to samo? Że migreną nie można się zarazić, że migreny nie można wyleczyć, ale przy odpowiedniej terapii można z nią żyć?